In de ‘spiegelproef’ krijgen tweejarige kinderen een veeg rouge op hun gezicht. Als ze hun wang proberen schoon te wrijven, zijn ze geslaagd voor de test: ze snappen dat ze niet naar een ander kind, maar naar zichzelf kijken. Vanaf dat moment gebruiken ze vaker de woorden ‘ik’ en ‘mij’ – onze identiteit bestaat deels uit glas. 

 

Glas kan glimmen, glanzen, schitteren; het kan zelfs geluidjes maken als je erover wrijft. Maar het kan ook stuk. En daarover gaat mijn nieuwe verhaal.

 

Het heet: ‘Een mengsel van zand, kalk en soda’ en is nu te lezen is in het prachtige decembernummer van Literair Tijdschrift Liter.

 

Veel dank aan Joost Vormeer, Tim Paradijs en de rest van de redactie voor het vertrouwen!

​