Een loszittend karretje in de achtbaan. Neerstorten in een vliegtuig. In het kanaal vallen met een fleecejas. Bungeejumpen. Fietsen zonder licht. Op je sokken van de trap. Bellen achter het stuur. Rattengif. Zonder handen rijden. Links, rechts, niet nog een keer naar links en toch oversteken – er zijn wel duizend dingen gevaarlijker. 

 

Ik schreef over al die enge dingen – en over hoe je je relativeringsvermogen verliest als het plotseling donker wordt. 

 

Het verhaal is te lezen in de prachtige nieuwe Winterzine. Ik droeg er uit voor in theater De Nieuwe Vorst in Tilburg en bij deze wil ik Tessa van Rooijen, Frederike Luijten en alle schrijvers, muzikanten en bezoekers heel hartelijk danken voor de mooie, bijzondere winterse avond.

 

Toen ik thuiskwam was het nacht. De maan wurmde zich door de takken omhoog. Eenmaal boven gaven zijn sikkelvormige lippen mij een dun, stralend manenglimlachje.

​