‘En nu?’ vraagt ze zichzelf af. Ze wrijft over het litteken. In het midden begint het te bobbelen, eromheen glanst een dun, roze velletje. Ze wou dat ze eruit kon sluipen, als een libellenlarve: zij krabbelt uit haar vel en grijpt zich vast aan een waterplant. Ze zou ook nog uit haar huid kunnen glijden, als een schommelvis – dan blijft alleen een doorzichtig, dun vliesje achter. 

Ze geeft een tikje op haar litteken. 

Het liefst zou ze openbreken, in één keer, zoals het krulhaarvogelspinvrouwtje: zij barst jaarlijks uit elkaar. Haar oude, verkreukelde, harige vachtje veegt ze achteloos naar de hoek van haar hol.

 

Voor de Utrechtse Leesbanken sprak ik een fragment in – een fragment uit een verhaal over openbreken, losbarsten en opnieuw beginnen. 

 

De bankjes staan vanaf nu verspreid over heel Utrecht. Via een QR-code op de bank kun je luisteren naar mijn verhaal, en naar nog veel meer Utrechtse schrijvers en dichters.

 

Veel dank aan de Universiteit Utrecht voor de uitnodiging en voor dit geweldige initiatief, en veel dank aan alle libellenlarven, schommelvissen en krulhaarvogelspinvrouwtjes die al lang weten dat je jassen af en toe moet vervangen, of je het nou leuk vindt of niet.

​